I've never thought I need anybody like you - Prolog

Cześć na imię mi Demetria, jestem wnuczką Elizabeth II, oraz córką Frederica i Rosaline Collins. To taka zabawna historia bo w gruncie rzeczy jestem księżniczką. Właściwie to kiedy babcia odejdzie ze świata żywych, a tato nie obejmie tronu, to ja jako jego najstarsza córka będę musiała zapanować Anglią. Mówiąc „najstarsza córka” chcę zaznaczyć, że mam również o rok młodszą siostrę Isabelle. Razem tworzymy jedną, wielką i znaną na cały świat rodzinę królewską, co wcale mi się tak bardzo nie podoba. Jestem osiemnastoletnią dziewczyną, za którą stoją wielkie ambicje własnych rodziców. Oni sami wybrali dla mnie przeznaczenie i wiem, że moje marzenia mogą iść w zapomnienie. Dla nich liczy się tylko nasz ród, rola reprezentacyjna i inne badziewia. Razem z Bellą musimy pokazywać się na wystawnych bankietach, balach i wielkich uroczystościach. Nasze życie wcale nie jest usłane różami, tak jak to zdaje się niektórym. W każdym razie mając tak bardzo apodyktycznych rodziców, nie da się myśleć inaczej. Moim największym marzeniem, jest to by chociaż przez dzień pożyć jak zwykła dziewczyna i być nierozpoznawalną.  Sztuczny uśmiech i drętwiejąca od machania ręka, chyba nie za bardzo przypada mi do gustu. Niestety moja rodzina nie rozumie ani mnie, ani mojej siostry, która chowa przed całym światem swoje wielkie marzenia i wszystkie naprawdę wysokie ambicje. Jestem bardzo spontaniczna i roztrzepana co bardzo kłóci się z moją rolą księżniczki. Służba to grono moich przyjaciół i wiem, że zawsze mogę się do nich zwrócić. Co do śmiałości to mam jej wręcz za dużo, niestety biedna Isabelle jest bardzo zamknięta w sobie i chciałabym to jakoś zmienić. Czasem kiedy wyjeżdżamy z rodzicami do innych krajów widzę w jej oczach iskierkę nadziei na odrobinę wolności. Trudno jest żyć według stałego planu, musząc zapamiętać imiona wszystkich prezydentów i magazyny modowe jednocześnie. Dosłownie, gdy mamy chwile wolnego czasu dosłownie zatapiamy się w swoich światach i trudno jest nas z nich wyciągnąć. Nasze marzenia wciąż rosną, a nic nie wskazuje na to, żeby w najbliższym czasie którekolwiek miały się spełnić. A może jednak?